Από παιδί η ζωγραφική ήταν ένα παιχνίδι, μια διέξοδος, μια απόδραση σε προσωπικούς, φανταστικούς τόπους. Αργότερα έγινε τρόπος αντίληψης και κατανόησης της ζωής, ένα αέναο ταξίδι αυτογνωσίας…
Η ζωγραφική στη φύση συνεπάγεται δέος, ελευθερία, αίσθηση εσωτερικής απεραντοσύνης, ένωση με τη Μήτρα, με την παγκόσμια Μητέρα, αίσθηση ότι ανήκω εκεί, επιστρέφω εκεί, είμαι μέρος τού συνόλου, είναι η επανασύνδεση με την Αρχή μου. Μού υπενθυμίζει διαρκώς το υπερβατικό, το θείο και το αρχέγονο. την άρρηκτη σχέση φύσης και ανθρώπου, την αίσθηση του μέτρου. της αρμονίας, της ισορροπίας, της συνέχειας και του θαύματος του κύκλου της ζωής: έρωτας, αναπαραγωγή, αναγέννηση, φθορά, θάνατος.
Δεν με ενδιαφέρει να «απεικονίσω» φευγαλέα φαινόμενα, αλλά την σχέση μεταξύ υφής και ρευστότητας. Με ενδιαφέρουν οι άπειρες, εντελώς αφηρημένες ματιέρες, που μετατρέπονται σε ύλη. στην κατακερματισμένη μορφή του πυθμένα κάτω από την ημιδιαφανή ρευστότητα της επιφάνειας, στη ζωή που δονείται από κάτω, στις αντιθέσεις μεταξύ στερεού και ρευστού, ξηρού και υγρού, στον μαγικό τρόπο με τον οποίο το φως αποκαλύπτει διαφορετικές υφές.
Ζωγραφίζω, ερμηνεύοντας μια εσωτερική πραγματικότητα, άλλοτε χτίζοντας και άλλοτε καταστρέφοντας, δίνοντας μορφή με το χρώμα, το φως και τη σκιά, οδηγούμενη από τα συναισθήματα που αναδύονται από μέσα μου. Αφήνω στο ίδιο το έργο —ένα καινούργιο παράθυρο/κάδρο/θραύσμα φύσης– να με καθοδηγήσει στις δικές του ζωγραφικές αξίες και ανάγκες.
Στο τέλος, το έργο που μού αποκαλύπτεται, σχεδόν πάντα, απέχει από την αρχική εικόνα που είχα στο μυαλό μου. Η διαδικασία της ζωγραφικής μέ οδηγεί σε άλλους δρόμους… Με τα χρόνια, ασυναίσθητα κατέβασα το βλέμμα μου προς τα κάτω, αφήνοντας εκτός κάδρου τούς ανοιχτούς ορίζοντες και τούς μακρινούς ουρανούς, η ύπαρξη των οποίων αντανακλάται μόνο στις υδάτινες επιφάνειες. Ετσι, εστιάζω στην απείρως ποικίλη, ζωντανή φύση διεισδύοντας, ερμηνεύοντας και αποκωδικοποιώντας, εφευρίσκοντας και ανακαλύπτοντας νέους τρόπους, μεθόδους και τεχνικές για να μεταφέρω το δικό μου συναίσθημα, χρησιμοποιώντας το χρώμα, το σχέδιο, την φόρμα και τον ρυθμό, ή ακόμα και πραγματικά φυσικά υλικά επάνω στον καμβά. Η διαδικασία με ενδιαφέρει περισσότερο από το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο έρχεται μόνο όταν το ίδιο το έργο δεν μου επιτρέπει πλέον να συνεχίσω.
Δεν «σκηνοθετώ» τη δουλειά μου, δεν κάνω προσχέδια. Απλώς «ξεχύνω» την εικόνα από το μυαλό μου κατευθείαν στον άδειο καμβά, καθώς βρίσκεται ελεύθερος και χωρίς πλαίσιο στο έδαφος.
Πλέον, εμβαθύνω όλο και περισσότερο στο θέμα του νερού, που με έχει απασχολήσει για χρόνια. “Βυθίζομαι” σε αυτό, αναζητώντας την προέλευσή μου, υποθέτω… Βυθίζομαι στη ρευστή, διάφανη ύλη, χωρίς σαφή όρια, χωρίς σχήμα ή περίγραμμα, όπως όλα τα άλλα γύρω μου, προσπαθώντας να κατανοήσω τη δυναμική μέσα στην αστάθεια. εμπιστευόμενη την αέναη κίνηση και την ατέρμονη αλλαγή –και τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της φύσης– την ελπίδα για ισορροπία, μέτρο και αρμονία : εκεί, αφήνομαι..
«Θα αιωρείστε πάντα μεταξύ αναπαράστασης και αφαίρεσης», παρατήρησε ο Pierre Carron για την δουλειά μου, πίσω στο 1990.
Αθήνα, Ιούλιος 2020