Γεννήθηκε στην Αθήνα.
1978-1979 και 1984-1988, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (ΑΣΚΤ), Ζωγραφική, Ιστορία της Τέχνης, Ιστορία της Αρχιτεκτονικής και Ρυθμολογίας, Αισθητική, Θεωρία της Τέχνης και Φιλοσοφία, Παιδαγωγική Ψυχολογία και Διδακτική της Τέχνης, με καθηγητές τους Δ. Μυταρά, Λ. Κανακάκη, Ν. Κεσσανλή, Ρ. Παπασπύρου, Λ. Παπακωνσταντίνου, Β. Κυριάκη, Μ. Λαμπράκη-Πλάκα.
1980-1983, Fine Arts School of California State University of Long Beach (CSULB), USA, Interior Design.
1990-1992, Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts de Paris (ENSBA), France,
με υποτροφίες της Γαλλικής και της Ελληνικής Κυβέρνησης, μεταπτυχιακές σπουδές στη Ζωγραφική, ως ”élève invitée”, με καθηγητή τον Pièrre Carron (Καθηγητής στην Ecole des Beaux Arts στο Παρίσι το 1967, εκλεγμένο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών το 1990 και αντιπρόεδρος το 2018 μαζί με τον Patrick de Carolis, Πρόεδρο).
Έργα της βρίσκονται στη Βουλή των Ελλήνων, στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μέγαρο Μαξίμου, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Φλώρινας, στο Μουσείο Φρυσίρα, στην Πινακοθήκη Κουβουτσάκη, στην Πινακοθήκη Μοσχανδρέου, στη συλλογή του Ομίλου Εταιρειών ΑΓΕΤ Ηρακλής, στις συλλογές της Αγροτικής Τράπεζας, και της Τράπεζας Πειραιώς, στη συλλογή της Interamerican και σε άλλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το έργο της επιλέχθηκε να αντιπροσωπεύσει την Ελλάδα στους Ολυμπιακούς του 2004. Τον Σεπτέμβριο του 2008, στα πλαίσια του Περιβαλλοντικού Προγράμματος του Μουσείου Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας, προτάθηκε έργο της με θέμα την Ελιά, το οποίο δημοπρατήθηκε και τα έσοδα προσφέρθηκαν στο Ταμείο των Δασών. Το έργο κατακυρώθηκε στη Βουλή των Ελλήνων.
Έχοντας αναπτύξει ένα πολύ προσωπικό στίγμα στη δουλειά της, θεωρείται μία από τις πιό σημαντικές ζωγράφους της γενιάς της.
Θεματικοί κύκλοι της δουλειάς της έχουν παρουσιαστεί σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (ΗΠΑ, Κίνα, Ιρλανδία, Αγγλία, Γαλλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Κύπρος, Τουρκία, Κορέα, Μπαχρέιν, Ντουμπάι, Λίβανος, Δημοκρατία του Αγίου Μαυρικίου)
“…Θα κινείστε πάντα ανάμεσα στην αναπαράσταση και στην αφαίρεση”, της είχε πει το 1992 ο Pièrre Carron, ο καθηγητής της στην Beaux-Arts στο Παρίσι, προβλέποντας το μελλοντικό αποτέλεσμα της δουλειάς της.
“…Πύκνωση και αραίωση της ζωγραφικής ύλης, λαζούρες και παστώματα, επικαλύψεις και παλίμψηστα δημιουργούν εικόνες που άλλοτε παραπέμπουν στην παραδοσιακή τοπιογραφία, άλλοτε θυμίζουν την σεληνιακή τοπιογραφία ενός Τάπιες κι άλλοτε πάλι συνδέονται με την χειρονομιακή γραφή ενός Πόλλοκ). Μ. Λαμπράκη-Πλάκα, καθηγήτρια της Ιστορίας της Τέχνης, Διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης).